Słownik – zabudowa, wysokość, kondygnacja

Zabudowa jednorodzinna — jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi.

Zabudowa zagrodowa — w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych.

Budynek gospodarczy — budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych.

Poziom terenu — przyjęta w projekcie rzędna terenu w danym miejscu działki budowlanej.

Wysokość w kalenicy — odległość w linii prostej od poziomu terenu do najwyższego punktu dachu, którym najczęściej jest najwyżej położona kalenica (poziomy odcinek na styku połaci dachowych). W domach z dachem płaskim wysokość budynku określa się zazwyczaj jako odległość od poziomu gruntu do poziomu najwyżej położonej attyki, czyli murku okalającego dach.

Kondygnacja — pozioma nadziemna lub podziemna część budynku, zawarta pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku. Za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, o średniej wysokości w świetle większej niż 2 m. Za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia.
Poprzedni Następny
Copyrights E-domy, Created by 2Sides.pl